شمارهٔ ۲۵۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی کلمات اشاره می‌کند و از دوست و محبوب خود تمجید می‌کند. او خود را بنده و خادم دوست می‌داند و از او می‌خواهد که هرگاه اقبال و شانس بخواهد به او عطا کند، او را فراموش نکند. به طور کلی، این اشعار بیانگر ارادت و وابستگی شاعر به محبوبش است.