شمارهٔ ۲۷۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعری از فردی است که به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. او با توصیف گیسوان معشوق، آن را به عود و آتش تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که هرچند آرزوی دلش را می‌خواهد، عشق و زیبایی معشوقش همچون دیوانه‌ای او را تحت تأثیر قرار داده و این زیبایی که بر آتش زره داود می‌زند، نمادی از قدرت و جذابیت اوست.