شمارهٔ ۴۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به شب و روز اشاره می‌کند و می‌گوید که در زمان‌های گذشته (قبل از وجود ما) شب‌ها تاریک و دورتادور وقتی نرم و دلپذیر بود، درست مانند عطر مشک. شاعر همچنین به طعنه‌ای که امروز به معشوقه‌اش می‌زند اشاره می‌کند، به این معنی که پیش از این رابطه، روزها و شب‌ها وجود داشته‌اند.