شمارهٔ ۴۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هیچ شب و روزی به آرزوی او گذر نکرده و لحظه‌ای بدون غم و حسرت را تجربه نکرده است. رنگ شفق را به خون دل خود تشبیه کرده و می‌گوید که این درد و رنج او، همچون رنگی در افق پاشیده شده است.