شمارهٔ ۴۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با شادی از زیبایی‌های محبوبش صحبت می‌کند. او نسبت به خنده‌ی شیرینش که مانند قند است، ابراز شوق می‌کند. همچنین به زلف‌های او اشاره دارد که دلش به آن‌ها پیوند خورده است. چهره‌اش که به شکل خاصی بر گوشه‌ی چشمش افتاده، شاعر را به یاد زیبایی‌های طبیعت می‌اندازد.