شمارهٔ ۶۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. او ابراز می‌کند که زیبایی معشوقش فراتر از درک و فهم انسانی است و دلش به خاطر زلف‌های او اسیر شده است. در پایان، از خداوند درخواست می‌کند که در شب‌های غریب و تنهایی‌اش، حالش را بدانند.