شمارهٔ ۷۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حس عمیق غم و تنهایی شاعر به خاطر جدایی از معشوق است. او از دلی پر از درد و رنج سخن می‌گوید و به معشوقش می‌گوید که بدون او، زندگی‌اش پر از غم و اندوه است. همچنین از صبای صبحگاهی درخواست می‌کند که به معشوق خبر دهد که ناله‌ی او در دلش را دربردارد.