شمارهٔ ۷۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی اشاره به عشق و دیوانگی دارد. شاعر به دل دیوانه توصیه می‌کند که اگر عاشق است، باید به یار خود نزدیک شود و در دامن او بماند. حتی اگر بدانیم که یار واقعی در دنیا وجود ندارد، باید تصور کنیم که هر آنچه در جهان هست، انگار که هیچ نیست. به طور کلی، شعر به اهمیت عشق و احساسات توهمی اشاره دارد.