غزل شماره ۳۵ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمثیل عشق و معشوق و تأثیر آن بر روح و جسم شاعر می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویرسازی شمع و پروانه، به شدت عشق و شیفتگی‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند پروانه دور شمع می‌چرخد و دلی پر از شوق و اضطراب دارد. همچنین به برخوردهای سختی که عشق می‌تواند ایجاد کند، اشاره می‌کند و از زیبایی‌های عشق و دل‌باختگی نیز سخن می‌گوید. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که عشق واقعی، همچون رقصی بی‌پایان و شگفت‌انگیز است که انسان را از خود بی‌خود می‌کند.