غزل شماره ۳۶ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و عشق پرداخته است. شاعر از گلزار جهان و مهارت دلجویی معشوق سخن می‌گوید و زیبایی او را در میان هستی چون خورشید و شب توصیف می‌کند. همچنین به سجده‌ی آدم خاکی و تیرهای غمزه‌ی معشوق اشاره می‌کند که دل عاشقان را نشانه گرفته‌اند. شاعر از زیبایی چهره و گیسوان معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که نمی‌تواند بدون حجاب به زیبایی او اشاره کند. در نهایت، او به خاصیت خوشبو و دلکش گیسوان معشوق اشاره می‌کند و عشق و زیبایی او را ستایش می‌کند.