غزل شماره ۳۸ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و ندامت از گذشته و اشتباهات زندگی می‌پردازد. شاعر از گذر عمر در سختی‌ها و عدم یادآوری روزهای آینده افسوس می‌خورد. او هر روز بهایی برای زندگی خود می‌پردازد، اما اعمالش را بی‌اساس می‌داند. با وجود اینکه به آمرزش خدا تکیه کرده، از قهری او غافل نیست. آرزوی دستیابی به خوشبختی‌های ناپایدار دنیا را داراست، اما متوجه می‌شود که این آرزوها را از دست داده است. او از تنگنای زندگی و برخورد با مشکلات سرخورده است و به نیکویی‌های نکرده‌اش در مقابل گناهانش اشاره می‌کند. در نهایت، او با نگرانی از عواقب اعمال خود در روز جزا صحبت می‌کند و به تاریکی و ناامیدی خود اذعان دارد.