غزل شماره ۵ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جدایی و درد فراق صحبت می‌کند. او می‌گوید که ارتباطات دوستانه‌اش را چنان بریده که نمی‌تواند شکایت از روز جدایی را بیان کند. پس از مدتی هم‌نشینی، فاصله‌ای به وجود آمده که حتی کبوترها نیز ناتوان از توصیف احساس بی‌نوایی هستند. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی از اهل سعادت باشد، چگونه می‌تواند به دشمنی دین و خدایی که دلسوزی را ترک کرده است، تن در دهد. او به ناگهبانی از ارتباطات با اشاره به بی‌توجهی خود می‌گوید که در یک لحظه ممکن است همه چیز را رها کند. همچنین او به مغرور بودن و بی‌توجهی در ناز و نعمت اشاره می‌کند و این را نادرست می‌داند که خداوند این ناپسندی را بپذیرد.