غزل شماره ۵۱ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیفی است از یک خسرو (شاهزاده) که زیبایی‌اش مانند درگاهی است که بر آن مهمیزهای او می‌درخشند. لشکری از جان‌ها تحت تأثیر جاذبه و زیبایی او قرار گرفته‌اند. زیبایی‌اش آن‌قدر حائز اهمیت است که می‌توان با نگاه به لب‌های نازک او، طعم قند را احساس کرد. اگر او بر گل مانی خطی از مشک بکشد، تصویرش بر درختان می‌نشیند و بی‌نظیر است. در آیینه، زیبایی‌اش با غمزه‌های پر از شوق، نمایان می‌شود. او همچون خار قاقمش، هیچ‌یک از تیرهای عشق را نمی‌بیند. اگر عکسی از او در خوشی‌ها به نمایش درآید، دل‌ها را تسخیر می‌کند و شکرین متفاوت به نظر می‌رسد. این شعر به خوبی احساسات و زیبایی‌های عمیق عشق و جذابیت را بیان می‌کند.