رباعی شمارهٔ ۱۲۵ خیام
خیام نیشابوری / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم
در زیرِ زمین، نهفتگان می‌بینم
چندان که به صحرای عدم می‌نگرم
ناآمدگان و رفتگان می‌بینم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات نشان‌دهنده مشاهده شاعر از انسان‌های گزنده و مرده‌ای است که بر روی زمین خوابیده‌اند. با نگاهی به سرنوشت افرادی که نه آمده‌اند و نه رفته‌اند، احساساتی از عدم و گذر زمان را در آن‌ها می‌بیند. شاعر به عمق وجود آدم‌ها و تاریخ وجودشان می‌نگرد و به جماعتی که در میان خاک و زمان گم شده‌اند، اشاره دارد.