شمارهٔ ۱۳۹ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به وصف عشق و دیوانگی می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق چنان انسان را دیوانه می‌کند که گاهی سخن از دستش می‌رود. در حقیقت، او بیان می‌کند که رفتارهای ناپسند یا جفایی که از طرف معشوق می‌بیند، نشان‌دهنده انسانیت اوست. همچنین به زیبایی گل و بلبل اشاره می‌کند که در دل باغ و بزم عشق در حال رقص و آواز هستند. اگرچه گاهی از بی‌رحمی معشوق سخن می‌گوید، اما می‌پرسد چرا ابرها با وجود اندوه خود، لبخند می‌زنند. در پایان، به زیبایی موی معشوق اشاره می‌کند که افکارش را تیره کرده و از معشوق خواسته می‌شود که بر حال او ترحم کند.