شمارهٔ ۱۷۸ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که خط معشوقش از دور به مانند قمر است و چشم‌های او فتنه‌ای هستند که هر کسی متوجه می‌شود. او همچنین به مشکلاتی که از موهای معشوقش متحمل شده اشاره می‌کند و می‌گوید اگر معشوق نمی‌داند، باد سحر این را می‌داند. شاعر بیان می‌کند که هر کس در عشق او دچار مشکل شده، سیر و سرگردان می‌شود. در ادامه، شاعر به معشوق می‌گوید که او فرشته نیست ولی او را در نگاهش می‌بیند. همچنین، درباره محتسب که عیب‌های او را می‌بیند و به آن‌ها توجه می‌کند، صحبت می‌کند. در پایان، شاعر بیان می‌کند که هیچ چیز به اندازه یاد معشوق و خیال لبان او برایش اهمیت ندارد.