شمارهٔ ۱۸۳ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
روی تو طعنه بر گُل سیراب می‌زند
لعل تو خنده بر شکر ناب می‌زند
سنبل شکسته خاطر از آن است در چمن
کز رشک سبزهٔ خطِ تو تاب می‌زند
خوش وقت نرگس تو که در عین سرخوشی
پیوسته در میانهٔ گل خواب می‌زند
در آرزوی خیل خیال تو هر شبی
باران اشک خانهٔ چشم آب می‌زند
روی از درش متاب خیالی به هیچ باب
چون مرد عشق لاف از این باب می‌زند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که بر دل شاعر تاثیر عمیقی گذاشته است. شاعر به توصیف چهره محبوب می‌پردازد و می‌گوید که چهره‌اش بر گل‌ها و شکر تأثیر می‌گذارد. او همچنین به احساس حسرت و آرزوهایی اشاره می‌کند که در غیاب محبوب احساس می‌شود. در آخر، شاعر از عشق و وابستگی خود به محبوب سخن می‌گوید، به گونه‌ای که حتی در سختی‌های عشق، همچنان به آن گفتمان ادامه می‌دهد.