شمارهٔ ۲۰۶ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف کسی می‌پردازد که همچون گلی خندان است و خود را از چمن جدا کرده است. او در بندگی خداوند قرار دارد و دلش گاهی به خاطر عشق می‌سوزد، همانند شمعی که شب را روشن می‌کند. شاعر به زلف معشوقه‌اش اشاره می‌کند که همچون هندویی بی‌رحم، سرها را زیر پا می‌افکند. اما حتی اگر خیالی از دست برود، هیچ غمی نیست، زیرا خداوند تو را برای ما حفظ کرده است.