شمارهٔ ۲۱۷ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به دل خود می‌گوید که هرچند شب‌ها غمگین است و مانند شمعی می‌سوزد، اما عشق معشوق در زندگی‌اش روشنایی می‌بخشد. شاعر از زنجیر زلف معشوق که دل او را اسیر کرده است، صحبت می‌کند و می‌گوید نباید به دام بلا بیفتد. او به سختی‌هایی که عشق به او تحمیل کرده اشاره می‌کند و می‌خواهد که عشقش مانند نی با ناله‌هایش، زخم‌های درونی‌اش را تسکین دهد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر شب‌ها تاریک باشد، عشق او همچنان مانند شمعی در دلش روشنایی دارد.