شمارهٔ ۲۲۹ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
گهی کز خوان قسمت مفلسان را کام می‌بخشند
نخست از رحمت خاصَش گناه عام می‌بخشند
عجب گنجی‌ست دیوان خانهٔ رحمت تعالی الله
که از وی کم نمی‌گردد اگر مادام می‌بخشند
گشا چون صبح چشم مهر و بنگر شیوهٔ روزی
که از مه زنگیِ شب را چراغ شام می‌بخشند
چه باشد ساغری بخشند مخموران عصیان را
از آن خم خانهٔ وصلت که جم را جام می‌بخشند
خیالی خویش را در باز تا خواند سگ کویت
که رندان هرچه می‌بخشند بهر نام می‌بخشند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف رحمت و بخشش پروردگار می‌پردازد. در آن اشاره شده که گاهی خداوند بر بیچارگان و گناهکاران رحمت می‌فرستد و به آن‌ها نعمت و بخشش می‌دهد. شاعر از سرای رحمت الهی به عنوان گنجی ارزشمند یاد می‌کند که هر چه بخواهد ببخشد، از آن کاسته نمی‌شود. همچنین، به زیبایی و روشنی صبح اشاره دارد که شب را با نور خود روشن می‌کند. هر چند در زیر اشاره به حال و هوای خوش‌گذرانان و می‌نوشان می‌کند که از خمر عشق الهی می‌نوشند. در نهایت، به این نکته می‌رسد که بخشش خداوند به طور کلی به نام اوست و حقی بر کسی نیست.