شمارهٔ ۲۷۳ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتش
خرمن پندار ما را سوخت برق غیرتش
پایهٔ اقبال بالا از علوّ همّت است
هرکه را این پایه باشد آفرین بر همتش
صحبت او را بها عمر است گفتیم ای دریغ
عمر بگذشت و ندانستیم قدر صحبتش
گر دلم رسوای کوی یار شد مکن
چون کند این بود از خوان ارادت قسمتش
ای خیالی کنج تنهایی گزین تا بعد ازاین
غم خوریم و هم به هم گوییم شکر نعمتش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر از طلب فیض و رحمت خداوند سخن می‌گوید و به قدرت و غیرت الهی اشاره می‌کند که می‌تواند به فکر و اندیشه انسان شکل دهد. او بر اهمیت همت و تلاش در زندگی تأکید دارد و اشاره می‌کند که ارتباط با خدا، ارزش بالایی برای عمر انسان دارد. همچنین شاعر از غم تنهایی و یادکرد از نعمت‌های الهی در زندگی سخن می‌گوید و از خوان ارادت به خداوند می‌تواند دل را آرام کند. در نهایت، تأکید بر شکرگزاری از نعمت‌ها و غنیمت شمردن زمان می‌شود.