شمارهٔ ۲۷۷ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالتی از دل و ذهن می‌پردازد که پس از آشنایی با معنا و حقیقت، دیگر نمی‌تواند به ظواهر و شکل‌ها توجه کند. شاعر به رندی و لذت از می‌پردازد و می‌گوید که عیب‌جویی از دیگران نادرست است. او به نشاط و شوق ناشی از می و موسیقی اشاره می‌کند و به نصیحت‌کنندگان توصیه می‌کند که به جای نصیحت، از زیبایی‌ها بگویند. در نهایت، او می‌گوید که پند و نصیحت ممکن است به دل برخی نرسد.