شمارهٔ ۳۰۵ خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن از عشق و شوقی که نسبت به معشوق دارد، سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که چگونه هر شب مانند شمع در آتش عشق سوخته و با خیال چهره‌ی معشوقش خوشحال است، حتی در بیماری. سال‌ها در هوای او رقصان بودند و اکنون به وضعیتی فرورفته‌اند. او بیان می‌کند که در عشق معشوق، همه دردها و رنج‌ها را تحمل می‌کند، حتی اگر زلف او بلایی برایش به همراه داشته باشد. زلف معشوق را همچون زنجیری می‌بیند که او را به خود جذب کرده و مانند مجنونی در پی لیلی‌اش است.