شمارهٔ ۳۳۸ - استقبال از امیرخسرو دهلوی خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به غم و اندوه خود از جدایی و فراق معشوق اشاره دارد. او هر شب به خاطر دوری معشوق به شدت ناراحت و غمگین است و اشک‌هایش همچون ستاره‌هایی از چشمانش می‌ریزد. دلش به شدت از غم پاره پاره شده و این فقدان او را از خود بی‌خود کرده است. او به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی وزش باد نیز جانش را از آن زلف می‌گیرد و نمی‌تواند از آن فرار کند. در نهایت، او به خیالاتی اشاره دارد که ناشی از تیر نگاه معشوق است و این تیر دلش را سوراخ کرده است.