شمارهٔ ۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی خیالی بخارایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال و روز یک درویش و گدایی می‌پردازد که در زاری و نومیدی به سر می‌برد. شاعر از پادشاه می‌خواهد که به او رحم کند و به درد دل گدای خود گوش دهد. او می‌گوید که هیچ کس جز عشق و غمش نمی‌تواند به مشکلات او کمک کند و اشاره می‌کند که تنها مرهم برای دردش، عشق است. در عین حال، شاعر هم به زلف محبوبش می‌نگرد و می‌گوید که باید مواظب دزد دل‌ها باشد. او از ساقی می‌خواهد که در میخانه تنها یک جام عقل به او بدهد و در نهایت به حسرت گدایی که سال‌ها در خیال سلطنت زندگی کرده، اشاره می‌کند. این شعر نشان‌دهنده تضاد بین آمال و واقعیت زندگی گدایان است.