شمارهٔ ۷۵ خیالی بخارایی
خیالی بخارایی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گرچه تو حقیری و گناه تو عظیم است
نومید نباشی که خداوند کریم است
گو عذر به پیش آر که بر عذر گنه درّ
چون گوش بگیرد همه گویند یتیم است
از محدث تقصیر چه غم اهل گنه را
چون لطف تو عام است و عطای تو قدیم است
بیم است و امید از تو در این ره همه کس را
لیکن چو امید از کرم توست چه بیم است
گر رحم کند یار عجب نیست خیالی
آری نشنیدی که کریم است و رحیم است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع امید و رحمت الهی می‌پردازد. شاعر با اشاره به گناهکار بودن انسان، تأکید می‌کند که نباید ناامید بود، زیرا خداوند کریم و رحیم است. او می‌گوید که حتی اگر انسان در زندگی خود خطاهایی داشته باشد، باید عذر خود را به درگاه خداوند بیاورد، زیرا او همیشه آماده‌ی بخشش و عطا است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که هر کس با ترس و امید به خداوند نزدیک می‌شود، اما وقتی امید به کرم او وجود دارد، دیگر جایی برای ترس نیست.