شمارهٔ ۱۰۹ شمس مغربی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و کمال خویش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلبرش را به گونه‌ای آراسته که شبیه به صفات خودش است. او از وجود این دلبر برای عبادت و سجود استفاده می‌کند و جهانی را همچون یک آینه می‌سازد که در آن زیبایی و جلال خود را می‌بیند. شاعر همچنین از ویژگی‌های اخلاقی و فضائل خویش سخن می‌گوید که آن‌ها را در قالب یک مجموعه جمع‌آوری کرده است. او می‌گوید کسی در دنیا از او خبر ندارد و خودش به تنهایی درباره‌اش سخن می‌گوید، همچون طوطی‌ای که خود را در آینه می‌بیند و از صفات خویش صحبت می‌کند. در نهایت، او به شرایطی اشاره می‌کند که در آن می‌تواند به بیان حکایت‌های خود بپردازد.