شمارهٔ ۱۳۵ شمس مغربی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن از دلبری است که دل شاعر تحت فرمان اوست و همچون گوی در بازی چوگان به سمت او می‌چرخد. هرجا که او بخواهد، دل شاعر را می‌برد و به همین خاطر دلش همیشه سرگردان اوست. دل او همیشه آشفته و حیران است و می‌خواهد بدانید که چگونه می‌شود تا به این حالت درآید. دل او در میدان عشق، جولانگاه محبوبش است و هر نقشی که او بخواهد، دل به آن شکل درمی‌آید. همچنین، دل به مهمانی عشق او دعوت می‌شود و همواره در انتظار اوست. وقتی که امواج عشق به دل شاعر می‌رسند، او را به ساحل آرامش می‌رسانند. در این دیوانگی، شاعر از اهداف و زیبایی‌های دریای عشق و گنجینه‌های آن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی، همیشه در دسترس اوست.