شمارهٔ ۱۷ شمس مغربی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف صفات الهی و تاثیر آن بر جهان می‌پردازد. او بر این باور است که صفات خداوند، نشان‌دهنده ذات پاک او هستند و نور این ذات، تاریکی‌ها را از بین می‌برد. لبان حضرت، حیات و زندگی را به جهان مرده دمیده و وجودش باعث جنبش و تکاپوی جهان شده است. اگر عالم وجود دارد، به‌دلیل رحمت و بخشش الهی است که از گنجینه‌های وجود خداوند جاری می‌شود. در نهایت، عالم به عنوان تجلی ذات الهی توصیف می‌شود که تصویرش در آینه‌ وجود نمایان است.