شمارهٔ ۱۸ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس آزردگی و دلخوری خود نسبت به محبوبش سخن می‌گوید. او به این فکر می‌کند که چگونه می‌تواند انتقام خود را از زبان محبوب بگیرد و از دردهایی که به او وارد شده، بگوید. او به شدت متاثر است و از غمی که بر دلش نشسته، به سگان خودی اشاره می‌کند که به او نَفَس می‌زنند. شاعر به این موضوع می‌پردازد که حتی اگر به مرگ نزدیک شود، ترجیح می‌دهد که از محبوبش جدا نشود. او به تنگناهایی که از سخنان محبوبش به دست آورده، اشاره می‌کند و نگران است که دیگر نتواند از او دلخوشی بیابد. در نهایت، او به وضعیت خود و جایگاهش در این داستان عاطفی اشاره می‌کند و از بی‌وفایی و ظلم زمانه نسبت به خود گلایه می‌کند.