شمارهٔ ۱۰۲ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و طنازی معشوق اشاره می‌کند و از نشانه‌های عشق و وابستگی صحبت می‌کند. او درباره‌ی احساسات خود نسبت به معشوق نگران است و از رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی و عجیبی که از او می‌بیند تعجب می‌کند. شاعر به نوعی سردرگمی و ابهام در رابطه‌اش اشاره می‌کند و از قانون‌های جدیدی که معشوق تعیین کرده ناامید است. همچنین، او به بازی چشم و نگاهی که از سوی معشوق به او می‌شود اشاره می‌کند و حسودی و جدل با دیگران را هم به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر در کنج دلش رازهایی را حس می‌کند که نمی‌تواند به درستی درک کند.