شمارهٔ ۱۹۴ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با بیان غم و اندوه خود از جدایی معشوق، احساسات عمیقش را توصیف می‌کند. او می‌گوید که وقتی گریه کند، اشک‌هایش همچون سیلاب از چشمانش جاری می‌شود و در روزهایی که حسرت معشوقش را می‌کشد، آرزو دارد که کاخ آرزوهایش سرنگون شود. انتظار سوار کج‌کله‌ای را می‌کشد که تمایلی به آمدن ندارد و این انتظار، بر درد جدایی‌اش می‌افزاید. شاعر تصویر می‌کند که تیرهای عشق، هرچند به آرامی، دلش را می‌درد و دلش را به درختی تشبیه می‌کند که از هر حرکتی، جانش سرازیر می‌شود. در نهایت، با وجود سکوتش، احساساتش سر به اوج می‌زند و حرارت دلش به مانند آتشی در وجود افعی، شعله‌ور است.