شمارهٔ ۲۱۹ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت فردی است که جهان را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر به توصیف زیبایی‌های او می‌پردازد و تأکید می‌کند که اگر او از زیبایی خود پرده‌برداری کند، دیگران نیز تحت تأثیر قرار خواهند گرفت و در مقابل آفتاب کم‌نور خواهند شد. همچنین شهادت می‌دهد که نزدیکی به او مانند همراهی با بهشتیان است و کس که از حسن او بهره‌مند شود، دیگر از حوریان وحشت نخواهد داشت. در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت چهره معشوق اشاره می‌کند و به نقش او در جذابیت و نشاط زندگی دیگران می‌پردازد. نهایتاً، شاعر شخصی را که با او همراه است، به سپردن زندگی‌اش به ساقیانی دعوت می‌کند که در دشت شراب او را سیراب کنند.