شمارهٔ ۲۳۱ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی ناپایداری و زحمات زندگی است، به ویژه با توجه به آرزوها و آمال مردم. شاعر می‌گوید کسانی که از درد و رنج دورند، در پی آرامش هستند. او به تلخی می‌گوید افرادی که به لطف و محبت دیگران عادت کرده‌اند، باید مراقب باشند که زود از خوشی‌ها محروم نشوند. شاعر با اشاره به بیت‌الحرام، از دیگران می‌خواهد که به خاطر رنج و مشقت‌هایی که بر او رفته، کاری نکنند که بر چهره‌اش زخم ایجاد شود. همچنین، او به زاهدان توصیه می‌کند که به دنبال معنای حقیقی زندگی باشند و فقط به ظواهر مذهبی دقت نکنند. در نهایت، او از کسانی که به دنبال بهشتی بودن هستند، می‌خواهد که به خرابات و به زندگی بی‌پرواتر روی بیاورند.