شمارهٔ ۲۶۶ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال درونی خود می‌گوید و می‌نویسد که سخنانش بوی درد و اندوه می‌دهند. او به طور عمیق با درد آشنا شده است و حالش به گونه‌ای است که از راحتی به سوی درد می‌گریزد. شاعر بر این باور است که تلاش برای فرار از درد، نشان‌دهنده بی‌دردی است و هر لحظه دردهای تازه‌ای به او هجوم می‌آورند. او به جستجوی درد در زندگی و بین مردم می‌پردازد و می‌گوید که هرکس به نوعی به درد و رنج می‌رسد. در پایان، او به احساس افسردگی و ملالت خود اشاره می‌کند و می‌افزاید که حتی در جستجوی عافیت و آرامش، به یاد درد و رنج خواهد بود.