شمارهٔ ۲۹۴ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که در آن شاعر از خدایش به خاطر اشتباهاتی که کرده، عذرخواهی می‌کند و خود را شرمسار می‌داند. او از ناآگاهی‌اش در شناخت حقیقت و جوهر چیزها سخن می‌گوید و از این که به صورت گستاخانه با خداوند سخن گفته، پشیمان است. در ادامه اشاره می‌کند که احساس خجلت و شرمندگی بر او غلبه کرده و همواره در حال درخواست از خداوند برای کمک و بخشایش است. شاعر همچنین به جایگاه والای خدا اشاره می‌کند و از مقام او به عنوان پادشاه و فرمانروا یاد می‌کند و به نوعی به زشتی حال خود در مقایسه با عظمت او پرداخته است.