شمارهٔ ۳۰۹ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف تجربه‌ای عاشقانه می‌پردازد. او دیشب در خواب به یادی از معشوقش دچار می‌شود و با تصاویری از زلف‌های او را در خیال می‌بیند. بیدار که می‌شود، حس درد و سوز دلش را احساس می‌کند. او اشاره می‌کند که عشق رازهایی دارد که برای هر کسی قابل درک نیست و این امور می‌تواند آدم را دیوانه کند. در نهایت، شاعر از عقل و هشیاری صحبت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که از این رموز آگاه نشوند.