شمارهٔ ۳۲۴ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به شدت از عشق و دل‌تنگی خود برای معشوق می‌گوید. او از حال آشفته‌اش به خاطر معشوق سخن می‌گوید و بی‌تابی خود را از زلف‌های پریشان او توصیف می‌کند. شاعر به سراغ بت‌ها می‌رود تا از حال دل خود بپرسد، اما از لبخند معشوقی که پنهانی خندان است، ناامید می‌شود. او در عشقش به شدت رنج می‌کشد و از پرسش‌های زیاد ناامید شده است. در پایان، به محتشم می‌گوید که اگر حال او را می‌پرسد، باید بداند که او همچنان در انتظار معشوق و تشنه عشق اوست.