شمارهٔ ۳۲۸ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت دل‌تنگی و اندوه فراق معشوق سخن می‌گوید. شب‌هایی که بدون او می‌گذرد، آتش بر دلش افکنده و آتش این عشق، او را به شدت می‌سوزاند. او احساس می‌کند که عواطفش در نوشته‌هایش به صورت شعله‌های آتش بروز می‌کند و تصویر عشق را به شکل کباب شدن صدها لیلی و شیرین به تصویر می‌کشد. شاعر می‌گوید اگر عاشقان به دوزخ هم بروند، شعله‌های عشق او به سویش می‌آید و او را می‌سوزاند. در نهایت، او به احوالات خود در شب‌های جدایی و اثرات آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند، و از معشوق می‌خواهد که از تغییرات حالش آگاه باشد.