شمارهٔ ۳۸۱ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوقه‌ای می‌پردازد که چهره‌اش به رنگ می ارغوانی است و درخشش آن مانند آفتاب در زنگ و آینه است. شاعر به مجنون بودن خود اشاره کرده و از آرزوی نزدیک شدن به او سخن می‌گوید، هرچند که می‌داند در این عشق چگونه دچار درد و رنج خواهد شد. غمزه‌ها و نگاه‌های معشوقه‌اش بازی‌های پیچیده‌ای با دلش می‌کند و او را به دام می‌کشاند. شاعر همچنین به ظرافت و لطافت دل خود اشاره می‌کند که در برابر جذابیت‌های عشق نرم و شکننده است. او با لحنی دردآلود از خاری در دامن عصمتش و نیازی به دوری از او صحبت می‌کند که نشان‌دهنده عشق عمیق و در عین حال دردناک اوست.