شمارهٔ ۳۸۴ محتشم کاشانی
محتشم کاشانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
رسید باز طپاننده کبوتر دل
سبک کنندهٔ تمکین ز صبر لنگر دل
خرد کجاست که دارد لوای صبر نگاه
که شد عیان علم پادشاه کشور دل
رسید شاه سواری که در حوالی او
به جنبش است زمین از هجوم لشگر دل
چو سنگ خورد نهانی تنم به لرزه فتاد
ز دیدنش چو طپیدن گرفت پیکر دل
پی نشاط فرو کوفتند نوبت غم
چو ملک عشق به یکبار شد مسخر دل
ازو چه ره طلبیم بهر حفظ جان کردن
که جان فریفتهٔ اوست صد برابر دل
ز جان محتشم آواز الامان برخاست
کشید خسرو غم چون سپاه بر در دل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و درونی فردی است که قلبش به شدت تحت تأثیر عشق و غم قرار گرفته است. کبوتر دل به عنوان نمادی از احساسات و شادی، نشان‌دهنده تپش و جنبش درونی اوست. صبر و آرامش ذهنی او در مواجهه با عشق و غم به چالش کشیده می‌شود و طغیان عواطف در فضای قلبش نمایان می‌شود. شاعر به تصویر می‌کشد که عشق چقدر می‌تواند قوی و مخرب باشد، از جانب دیگر، صدای ناله و فریاد درونی او به گوش می‌رسد و غم همچون لشکری در حال هجوم است. در نهایت، شاعر به تلاش برای حفظ جان و آرامش در این وضعیت بحرانی اشاره می‌کند.