شمارهٔ ۴۱۰ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به مقایسه ارزش عشق و محبت با تمام متاع‌های دنیا می‌پردازد و عشق را ارزشمندتر می‌داند. او از شجاعت خود در نوشیدن شربت عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در آغاز ورود به عالم محبت، دیوانه‌وار از عشق سوال کرده است. عقل او به خاطر عشقش او را سرزنش می‌کند، تا حدی که به شکل نمایانی در می‌آید. همچنین، شاعر از جرات خود در لذت‌بردن از عشق و چیدن گل‌های آرزو صحبت می‌کند و در عین حال اشاره دارد که در خلوت عشق، از دیدن زیبایی‌ها خود را محروم کرده است. در آخر، شاعر بیان می‌کند که در عشق، صحبت کردن در مورد مرشد عشق سودی ندارد، چرا که او از آن بهره‌ای نبرده که گوش به سخن داده باشد.