شمارهٔ ۴۳۶ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و داغی که به خاطر این احساس در دل دارد سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که اگر ریشش در دلش درمی‌آید، احساساتش را به تو نشان می‌دهد. او تمام داشته‌هایش را تحت تاثیر عشق می‌داند و زندگی‌اش را فقط با غم می‌سازد. عاشقانه به توصیف احوالش می‌پردازد و می‌گوید که اگر روز جزا خاص برای عاشق‌ها نباشد، لیلی از شوق فریاد خواهد زد که من مجنون او هستم. شاعر از خون خود می‌گوید که با عشق آمیخته شده و در صورت مشاهده برخی وقایع، خونش می‌ریزد. او به یاد خاطراتش می‌افتد و تحولات روزگار را با دشنام و غضب توصیف می‌کند. در نهایت، او خود را به عنوان یک خسرو معرفی می‌کند که به خاطر سخنانش اعتبار یافته و از آن خرسند است.