شمارهٔ ۴۶۷ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف نگاه معشوق و تأثیر آن بر دل و جان می‌پردازد. شاعر به کنایه می‌گوید که نگاه معشوق مانند آهوان است و با غمزۀ خود می‌تواند جان‌ها را صید کند. او هشدار می‌دهد که کسی که در عشق زخمی می‌شود، نباید بیهوده دنبال کسانی باشد که آسیب دیده‌اند. در بزم عشق، از هوس دوری گزین و عصمت را حفظ کن، زیرا در آتش عشق، اگرچه ظلمی وجود دارد، اما این آتش بی‌دود نیست و می‌تواند جان‌های بی‌پناه را بسوزاند. شاعر تأکید می‌کند که مهرورزی واقعی نشانه‌ای از آزمون است و در نهایت، با وجود همه‌ی شکست‌ها و مصائب، باید عزت را حفظ کرد و به عشق ادامه داد.