شمارهٔ ۴۷۲ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و عواطف متناقض خود نسبت به یک معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که زلف معشوقش به سیاهی می‌گراید و حسرت او را به تنگ می‌آورد، در حالی که خال او باعث ویرانی حالش می‌شود. اشاره به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر دل‌ها و جان‌ها دارد. هر حرکتی از معشوق جاذبه‌اش را بیشتر می‌کند و اشتیاق و شیدایی را در دل عاشق بیدار می‌کند. شاعر همچنین به خطرات عشق و زخم‌های ناشی از آن اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق او را به مرگ می‌کشاند. بخش نهایی شعر نیز به غم و اندوه عمیق او پرداخته و اشک‌های او را به سیلابی تبدیل می‌کند که از دردهای عاشقیش سرچشمه می‌گیرد.