شمارهٔ ۴۸۰ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که هنگام ملاقات با او، بدخلق و ترش‌رو نباشد و به جای آن، با روی خوش و شیرین با او رفتار کند. او اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است در عشق دچار اشتباه شود، ولی نباید به خاطر این اشتباهات خود را سرزنش کند یا از محبت دیگران دور شود. به معشوق می‌گوید که اگر خود را بد نکند، نباید با دیگران بدرفتاری کند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که جاذبه و زیبایی او نیازی به افسون و جادو ندارد و عشق حقیقی خودش در دلش است. در نهایت، او عشق را گناه نمی‌داند و از معشوق می‌خواهد که با بی‌رحمی با احساساتش بازی نکند، حتی اگر آن عشق از فرط شیدایی باشد.