شمارهٔ ۵۸۰ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال شاعر در غم عشق می‌پردازد. او از اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای برای ورود جانانی که به آن دلبسته است، یاد می‌کند. شاعر به زیبایی‌ها و لذت‌های عشق اشاره کرده و می‌گوید که نباید این امانت‌های حسن را به دل دیگران داد. او از عشق و دلتنگی خود می‌گوید و به یاد گلستانی که دیگر نظیرش وجود ندارد، حسرت می‌خورد. در انتهای شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که به نزد او بیاید، زیرا بدون او حالش همانند دیواری بی‌جان است.