شمارهٔ ۱۰ - ایضا ماده تاریخ محتشم کاشانی
محتشم کاشانی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
گل گلشن لطف عبدالغنی
که بادش بهشت معلی نصیب
به غربت فتاد و شراب اجل
شد از جام دورش همان جا نصیب
ولی چون پس از اربعینی شدش
چنین منزلی راحت‌افزا نصیب
خرد فکر تاریخ وی کرد و گفت
چه جای مبارک شد او را نصیب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف زندگی و مرگ عبدالغنی گلشن می‌پردازد. او به بهشت و لطافت روح اشاره می‌کند، اما با وقوع مرگ و دوری از دنیا، عبدالغنی به غربت می‌افتد. با این حال، پس از چهل روز، آرامش و منزلتی والاتر به دست می‌آورد. شاعر به تغییرات تاریخی و سرنوشت عبدالغنی اشاره می‌کند و می‌گوید که او به جایی مبارک و خوشایند دست یافته است.