شمارهٔ ۱۱۳ - وله ایضا محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره محبت و ارادت به شخصیتی خاص، به ویژه در نگاه به بندگی و خدمت به اوست. شاعر اعتقاد دارد که بندگی در برابر چنین وجودی، به مراتب با ارزش‌تر از آزادی است. او به زیبایی و جذابیت آن شخص اشاره می‌کند و از دل‌مشغولی‌های روحی و احساسات عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. همچنین، حس می‌کند که عشق و شوق به او می‌تواند او را از قفس تنگ زندگی رها کند و به دنیایی از شادی و خوشبختی برساند. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که نگران از دست دادن این شادی نیست؛ چرا که ارزش آن عشق برایش غیرقابل قیاس است.