شمارهٔ ۳۱ - وله ایضا محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش کسی می‌پردازد که بخشش و کرامتش در دنیا بی‌نظیر است. شاعر اشاره می‌کند که شمارش و حساب کارهای نیک او تنها به خداوند دانا و قادر تعلق دارد. در ابتدا، او از کسانی که لطف او را دیده‌اند می‌خواهد که شرمنده‌اش کنند، اما در نهایت متوجه می‌شود که آنچه دارد ارزشمند نیست و در واقع کسانی که می‌دهند، از دیگران گرفته‌اند. به طور کلی، این شعر بر عظمت بخشش و دانایی خداوند تأکید دارد و به تدریج ناپایداری و ناچیزی ارزش‌های دنیوی را نشان می‌دهد.